« Oneliners: 2 | Home | Johan: Hoofdstuk 5 »

Gedichten: Dat Kruis

Dat Kruis

En ik zie mijzelf in de menigte staan.
En ik weet, dat kruis is van mij.
Ik ken hem al te goed.
En ik weet dat ik hem dragen moet.

En ik weet dat ik hem gedragen heb, zolang,
struikelend, vallend, 
met mijn gezicht naar de aarde gericht.

Dan weer heb ik hem afgeworpen en het bestaan aangeklaagd.
God aangeklaagd.
Waarom God?
Waarom?
Wat heb ik misdaan?
Ik heb er niet voor gekozen om hier te zijn..
Ik heb er niet voor gekozen om in zonde te vallen..
Ik ben in deze zondige wereld geboren en heb mijn eerste zonden in kinderlijke onschuld gedaan.
Hoe kan ik schuldig zijn?
Hoe kunt U mij die zonde aanrekenen?
Ik heb geen eerlijke kans gehad..... maar word wel met de dood gestraft....
In wat voor vreselijk dilemma plaatst U mij.

U bracht mij op deze wereld en laat me in Uw schepping de belofte van een hemels koninkrijk zien,
maar ik leef tussen angst en verlangen, tussen licht en duister, tussen hemel en hel.

En toch bent U bij mij Heer.
Ik weet het.
Ik schreeuw om hulp en zie dat kruis.
Ik zie dat kruis, mijn daden, mijn gevallen staat.
Ik zie mijn gebroken en gesluierde engelen, mijn duivels en demonen.
Ik zie mijn tranen en onmacht.
Ik zie mijn verlaten kind met geschaafde knieën.
Ik zie de afdruk van mijn vlees en bloed.
Het kruis kleurt rood.

En ik sta hier en kijk naar U, mijn God.

U die mijn kruis draagt.
Mijn kruis,
mijn leed,
het was Uw leed...

Ik wil U helpen, maar ik kan niet, ik mag niet.
Soldaten als engelen houden mij tegen.

U moet het dragen, omdat U het wilt,
voor mij.
U zet mij vrij.

En in al mijn klagen,
in al mijn verzet,
schaam ik mij om mijn vragen.

En U kijkt me aan en ik zie Uw ogen.
En in Uw ogen zie ik Uw hart.
De weg van liefde is voor mij open gegaan.

De dorens en splinters worden uit mijn pijn getrokken,
als ik verder ga op de weg en hamers op nagels hoor slaan.

Vader vergeef me, ik wist niet wat ik deed.

Mijn God, mijn God, U hebt mij niet verlaten.

Mijn God, mijn God, U hebt het zelf volbracht....