Maandag 03 Mei 2010 - 23:58 Pablo leert vliegen: En God kent ze.
Afgelopen zaterdag hebben we weer gespeeld op de Nationale Belgische Bijbeldag in Antwerpen. Wat een leuke voorstelling was dat. Een echte meespeelvoorstelling.
Het was helemaal niet druk.
België heeft het moeilijk. Ook de kinderen.
Veel oudere mensen en weinig jonge gezinnen. Ik werd er een beetje weemoedig van. Hoe moet dit nou? Hoe wordt het koninkrijk van God zichtbaar? Is dit het dan? Is dit de kerk van nu? Van de toekomst?
Maar wat gebeurden er een bijzondere dingen....
Ik heb iets met kinderen die autistisch aanverwante stoornissen hebben. En ook met ADHDers... Er waren er een aantal vandaag. Ik zag ze en ik wist dat ze iets zouden gaan beleven met God... op hun niveau.
Ik zal proberen om een voorbeeld te geven hoe zoiets te werk gaat in onze voorstellingen.
Je moet weten dat Fredie en ik er altijd van uitgaan dat een kind gelijk heeft en daarom zullen we het kind altijd bevestigen in zijn of haar keuzes in het spel. Er zijn dus in onze voorstelling mogelijkheden waarin de kinderen de ruimte krijgen om invulling te geven aan de inhoud van het verhaal.
In de voorstelling Pablo leert vliegen proberen we de kinderen door de inhoud en via het meespelen de boodschap mee te geven dat God als een vader is. Een vader die voor ons zorgt. Het verhaal gaat over kleine Pablo die gaat leren vliegen. Vader vogel gaat hem daarbij helpen. Vadervogel leert, beschermt en brengt de kleine Pablo bij de bloem met heerlijke zaadjes. Gods voorziening. Zo gaat het verhaal.
In het begin laten we twee kinderen tekeningen maken van het verhaal. Ze zitten als Simon en Zusje Zo in de schuilhut. Ze maken tekeningen van het verhaal. Zo ook deze kleine autistische jongen. Hij wist eigenlijk niet goed wat hij moest doen, maar door goed naar hem te kijken en te luisteren begreep hij de bedoeling. Toen kwam het moment dat vadervogel kleine Pablo, en meerdere vogels die door kinderen gespeeld werden, bij de bloem bracht. En de vogels wilden de heerlijke zaadjes van de bloem eten. Maar onze tekenaar zag de bloem niet die wij in het spel hadden klaargezet... Mijn fout. Ik had de bloem verkeerd geplaatst. En hij begon te roepen... 'Pablo... Pablo... Pablo...'. Ondertussen gooide hij papiertjes met tekeningen van bloemen naar ons. Eerst een tekening van 1 bloem, toen een tekening met 2 bloemen, toen een tekening met 5 en toen met 8... En ondertussen riep hij, 'Pablo, Pablo, Pablo...'. Ik hoorde hem roepen, maar begreep niet wat hij bedoelde. Later begreep ik het wel! Hij zag de bloem met de heerlijke zaadjes niet, daarom ging hij de bloem tekenen voor Pablo.Hij wilde dat Pablo en de kinderen de heerlijke zaadjes zouden krijgen. Hij wilde voor ons zorgen.... Maar omdat wij het niet begrepen tekende hij nog een bloem en nog 2 meer en nog 5 enz. We werden overstelpt met bloemen...
Dat lieve kind, die later samen met mij Pablo mocht vasthouden en ermee mocht vliegen. Dat kind, die niet wist wie zijn vader was en zijn moeder.... Dat kind heeft ons de heerlijkste zaadjes gegeven... niet van 1 bloem, maar van wel 30 bloemen. De tekeningen regenden over ons heen. Dat was Gods voorziening, Zijn voorspoed, Zijn genade, door dit jongetje... in een verhaal. En zo kan God dat doen.
En de vrouw die het kinderwerk organiseerde voor de zoveelste keer, samen met haar geadopteerde zoon? Dat is Helena. Helena heeft borstkanker. Helena zit zwaar onder de pijnbestrijders, onder de morfine. Maar Helena is er wel, ondanks een gebrek aan vrijwilligers. Ze staat wel klaar. Ondanks haar ziekte.
En dan te bedenken wat ze al die jaren doet om de straatkinderen van Antwerpen een plek te geven. Om hun te laten weten dat ze geliefd zijn. Dat God van hen houdt. Voor al die kinderen die opgroeien in achterstandswijken. Veel allochtone kinderen en dan vooral de Marokkaanse.
Haar willen we graag bijstaan. Bid voor haar. Bid ook voor jonge mensen die haar plek kunnen gaan innemen.
Zo zijn er overal mensen die anoniem, in zwakheid, hun leven geven voor de ander, voor de Ander.
En zo zijn er overal kinderen die kansloos opgroeien, maar in hun handicap zoveel te bieden hebben...
Al met al was het een voorstelling door, en voor, en met de, Lamme - Blinde - Bedelaars.
En God kent ze.
