HarrieNijhof.nl - Weblog Harrie Nijhof

Vrijdag 27 Juli 2007 - 18:04 Voeten van Anton 2

Anton is overleden...

Afgelopen maandagmorgen om 9.15 uur.

Vandaag is hij begraven.

Tijdens de afscheidsdienst heb ik het volgende gedicht voorgedragen...

Voor een priester.... een kunstenaar.... een dichter:

Voeten

Geboren als voetjes
Voetjes gewassen in een teiltje met zeep
Met sunlightzeep
Gewassen met zonnelicht
Voetjes die kropen… schommelden… liepen… huppelden… renden… vlogen… dansten… groeiden
Voetjes werden voeten
Voeten gingen op weg
Hun weg

Voeten kenden pijn… voelden geluk… zochten liefde
Lieve voeten
Zoekende voeten
Voeten die dienden… wilden dienen
Voeten die zich wilden overgeven… knielen
Voeten vol overgave
Voeten in aanbidding

Voeten die liepen… schuifelden… strompelden… heel stil over kloostervloeren
Voeten die botsten tegen kloostermuren
Voeten die schreeuwden om God
Waar bent U

Voeten die vluchten
Voeten die liefde ontmoeten
Verder gingen
Verder met liefde die sprak met een stem: Ik zag een mens
Voeten die fietsten… rusten op bankjes… vruchten aten… en wachten… dagen en nachten
Voeten die feestjes vierden met ballonnen die sprongen door zon en regen
Voeten met vele monden die de verleidingen weerstonden

Voeten die zochten naar verloren zielen
Ze achtervolgden… ze ontmoeten… ze aanspraken… ze bemoedigden… ze te eten gaven
Voedsel
Voedsel om eeuwig te leven
Leven voor de lamme blinde bedelaar
Zalig deze voeten van hem die goed nieuws bracht

Voeten die de weg opende voor de dichter… de kunstenaar
De voeten van een man
Van een kind
Een kind van God

Kwetsbare voeten die zich verborgen in sokken en schoenen
Zo kwetsbaar
Maar ze openden zielen
Harde zielen… gepijnigde zielen… wantrouwende zielen… verbitterde zielen

Deze voeten hier voor me
Gehuld in witte windsels met tape dichtgeplakt
Deze oude gekleurde versleten voeten wachten
Ze wachten al zolang
Op een laatste sprong
Toen sprongen ze
Met een diepe zucht
En de hemel brak open

En Emma zei: Hij is ‘m gesmeerd
Teuntje is ‘m gesmeerd

Wij blijven achter met voeten in sokken en schoenen verborgen
Tot ook wij die laatste sprong zullen maken
En dan zal ook voor ons de hemel openbreken
En dan zullen de mensen zeggen:
Hij is ‘m gesmeerd

Dag Anton

Tot later

Anton - ¶

Vrijdag 20 Juli 2007 - 21:26 Voeten van Anton 1

Voeten van Anton..

Voeten van hem die goed nieuws brachten.

Voeten.......

Anton - ¶

Zaterdag 23 September 2006 - 12:40 Anton: Gezondheid 1

Het gaat de laatste week niet goed met Anton….

Hij eet niet meer en krijgt astronautenvoeding.

Anton is bang.

Gelukkig gisteren weer een boterhammetje gegeten.

Anton - ¶

Maandag 04 September 2006 - 21:17 Anton: Ademhalen op papier 12

spiegelschrift

met gesloten ogen ben ik gemaakt
met stokslagen grootgebracht
en leef onkreukbaar verder
dan de meest denkende mens
en het minst instinctieve dier

bedacht – verlaten -
bedacht door weke hersenen
gemaakt uit ijzer en steen
ligt de veer van mijn lichaam
te roesten aan het strand
een vogel heeft het water
geaaid

aarzelende tastende vingers
zoeken een weg door mijn hoofd
om te voelen wat ik hoor

dan ben ik een moede man
die wegwerpt het grote denken
om het kleine te bezitten
er alleen-wonend naar te kijken
in de spiegel van mijn vader

er is een gezegende in mij ontstaan
een haan die niet verloochent
de weg naar het oosten is vrij
- dat is verder dan ver -
dat is
water in vuur veranderen
de maan afbrekenen
in een lade leggen
een vulkaan wegknippen met bevroren vingers
achteloos door een zwerm bijen likken
en de vrouw omhangen met honingraten

dan zal ik haastig drinken van
de witte wijn
en een aap tot mijn broeder verklaren.

Dit was het laatste gedicht uit de bundel 'Ademhalen op papier' van Anton.

Anton is een monnik,

Anton is een kunstenaar,

Anton is een dichter.

Anton - ¶

Maandag 21 Augustus 2006 - 13:32 Anton: Bij Anton op bezoek 2

Weer naar Anton geweest. Naar het verzorgingshuis.

De gangen door. Langs de deuren met daarachter kamertjes van vroeger. Naast iedere deur hangt wel iets. Een spreuk, een foto, of droogbloemen, een schilderijtje. En achter die deuren? Oude mensen. En een van die mensen is Anton.

Maar Anton was niet op zijn kamer. Hij zat in de ontmoetingsruimte samen met de andere oudjes TV te kijken. Ze hadden er allemaal veel plezier in.

De stoel naast Anton was leeg dus ging ik zitten. Ik keek Anton aan en zei: ‘Hallo Anton’ en Anton zei: ‘Hallo meneer’.

Op de TV zag ik een oude video-opname van Wim Zonneveld. Ergens uit de jaren zestig. ‘Ja, u denkt natuurlijk dat het hier een saaie boel is he? Nou dat is het niet hoor. Wij liggen niet in bed te kniezen hoor. Nee, nog lang niet’, zei een pittig vrouwtje en het leek alsof Wim nog eens extra goed zijn best deed om haar gelijk te geven.

Anton zat ook naar Wim te kijken. Hij vond het wel leuk geloof ik. Toen keek hij me nog eens aan en ik schrok. Er was geen herkenning in zijn blik. Anton herkent me niet. Hij weet niet wie ik ben. Ik ben een meneer voor hem en niet Harrie.

Ik stond op, wenste iedereen nog een leuke dag en ik liep weg. Toen ik omkeek zag ik dat iedereen weer naar Wim zat te kijken. Ook Anton. En ik moest denken aan de laatste keer toen ik bij hem was.

‘Ze zeggen dat ik dingen vergeet’, zei hij toen.

Anton - ¶