Dinsdag 29 Augustus 2006 - 20:07 Anton: Ademhalen op papier 10
Maandag 28 Augustus 2006 - 16:49 JES 55 theater: Oude doos
Hoelang bestaat JES 55 theater nu?
18 Jaar!
18 Jaar zijn we bezig met het geven van voorstellingen en trainingen aan verschillende doelgroepen in geloof en hulpverlening.
Hier een paar fotootjes uit de oude doos.
De Bruiloft:
Guerra:
Woensdag 23 Augustus 2006 - 17:03 Artikelen: Belevingsgerichte zorg dementie
Belevingsgerichte zorg bij dementie:
Van probleem naar persoon
Mensen die lijden aan dementie dreigen het contact met hun omgeving te verliezen en vanwege hun problematiek de grip kwijt te raken op het leven. In deze verwarrende wereld zijn ze op zoek naar contact en ondersteuning. Belevingsgerichte zorg biedt een oplossing.
Jenny Tramper-van Leeuwen
Er komen steeds meer ouderen in Nederland. Ook binnen het werkveld van de sociaal pedagogische hulpverlening komen zij me er in beeld. De verwachting is dat met de vergrijzing het aantal mens en dat lijdt aan een vorm van dementie zal toenemen; van bijna tweehonderdduizend op dit moment naar een verdubbeling in de komende decennia. Dit gegeven zet ons tot nadenken over de zorgverlening aan deze doelgroep en de zorgethiek die daar mee samenhangt. Dementie wordt ontluisterend en mensonwaardig genoemd en de realiteit van dementie lijkt voor de westerse mens te pijnlijk om onder ogen te zien. Het taboe op dementie dient echter plaats te maken voor een meer genuanceerde kijk. Een visie waarin de nadruk niet ligt op ontluistering, maar op de blijvende mogelijkheid tot contact en ontmoeting. Het doel van dit artikel is om daar een weg in te wijzen.
Maandag 21 Augustus 2006 - 13:32 Anton: Bij Anton op bezoek 2
Weer naar Anton geweest. Naar het verzorgingshuis.
De gangen door. Langs de deuren met daarachter kamertjes van vroeger. Naast iedere deur hangt wel iets. Een spreuk, een foto, of droogbloemen, een schilderijtje. En achter die deuren? Oude mensen. En een van die mensen is Anton.
Maar Anton was niet op zijn kamer. Hij zat in de ontmoetingsruimte samen met de andere oudjes TV te kijken. Ze hadden er allemaal veel plezier in.
De stoel naast Anton was leeg dus ging ik zitten. Ik keek Anton aan en zei: ‘Hallo Anton’ en Anton zei: ‘Hallo meneer’.
Op de TV zag ik een oude video-opname van Wim Zonneveld. Ergens uit de jaren zestig. ‘Ja, u denkt natuurlijk dat het hier een saaie boel is he? Nou dat is het niet hoor. Wij liggen niet in bed te kniezen hoor. Nee, nog lang niet’, zei een pittig vrouwtje en het leek alsof Wim nog eens extra goed zijn best deed om haar gelijk te geven.
Anton zat ook naar Wim te kijken. Hij vond het wel leuk geloof ik. Toen keek hij me nog eens aan en ik schrok. Er was geen herkenning in zijn blik. Anton herkent me niet. Hij weet niet wie ik ben. Ik ben een meneer voor hem en niet Harrie.
Ik stond op, wenste iedereen nog een leuke dag en ik liep weg. Toen ik omkeek zag ik dat iedereen weer naar Wim zat te kijken. Ook Anton. En ik moest denken aan de laatste keer toen ik bij hem was.
‘Ze zeggen dat ik dingen vergeet’, zei hij toen.
