Zondag 21 Mei 2006 - 13:34 Tekening 1
Donderdag 18 Mei 2006 - 18:01 Anton: Hij heet Anton.
Hij heet Anton.
Dat wist ik toen nog niet.
Een man op leeftijd.
Hoedje op, hoedje af.
Vriendelijk.
Zachtaardig.
Op de fiets.
Meestal zag ik hun fietsend.
Anton samen met Emma.
Ik noemde ze ome Jan en tante Truus.
Tante Truus voorop en heel voornaam en Jan erachter an.
Twee bijzondere mensen die elkaar meer dan ook nodig leken te hebben.
Twee mensen met een diepe spirituele verbondenheid.
Een grote liefde en genegenheid voor elkaar.
En toch zo verschillend.
Ik schreef met wat ik toen wist het volgende liedje.
Een bizar liedje over Ome Jan en Tante Truus.
Donderdag 18 Mei 2006 - 17:49 Liedjes: Ome Jan en Tante Truus
Ome Jan en tante Truus
Een lang verhaal in't kort vertelt, van Truus en Ome Jan.
Je ziet ze wel eens fietsen, ze kunnen er wat van.
Eerst komt Truus heel groot en heel voornaam dan Jan er achteran,
hij sukkelt er gewoon maar achteran.
Tante Truus die rijdt voorop en wijst naar links en rechts.
En ome Jan stemt knikkend in met alles wat ze zegt.
Sneller gaan zegt Truus en Ome Jan die zet weer even an,
en sjeest er met een noodgang achteran.
Ome Jan is aardig
en behoorlijk bijdehand.
Gedraagt zich heel waardig,
fijngevoelig en charmant.
Hij is ook heel gelukkig
en toch leeft hij al zo lang,
behoorlijk bij zijn Truusje in de tang.
Op een warme zomermiddag, fietste Truus wat ver vooruit,
Ze riep: 'kijk Jan' maar Ome Jan, gaf geen geluid.
Het duurde lang voordat de boodschap, eindelijk binnen kwam,
toen ging ze als de bliksem achter Jan an.
Doordat ze zo hard fietste, kwam haar handtas voor in 't wiel.
Je hoorde spaken kraken en tante Truus die viel,
met een boog over de sloot en ze riep: 'help ome Jan',
maar ome Jan kwam niet meer achter haar an.
En daar lag Tante Truusje,
niet zo groot meer en voornaam.
Midden in de koeienvlaai,
ze kraaide als een haan.
Een ongelukkig voorval,
ja het liep wat uit de hand.
Met een doffe dreun is zij in het gras geland.
Ome Jan lag naast zijn fiets, vermoeid en uitgeput.
Met pijn in 't hart in het lange gras,zag hij de blauwe lucht.
Toen viel hij in een diepe slaap, ja, daar lag ome Jan,
hij hoefde even nergens achteran.
Maar na een tijdje werd hij wakker,een beetje bang.
Waar was nou tante Truus nou,het duurde wel wat lang.
Wat moest hij doen hij wist het niet wat wist hij daar nou van?
Waar moest hij nou in hemelsnaam achteran?
Toen hoorde hij haar roepen,
dichtbij de waterplas.
En na een tijdje zoeken,
vond hij haar in het gras.
Hij nam haar hand en keek haar aan,
toen kwam ze langzaam bij.
Met z'n tweeën in die mooie groene wei.
Ome Jan die nam haar hand en hielp haar weer rechtop.
Hij bracht haar naar zijn eigen fiets en zette haar erop.
Tante Truus begon te fietsen na een duw van ome Jan,
en die rende met haar fiets weer achter haar an.
Misschien zul je nu vragen,
waarom nou dit verhaal?
Ach, ome Jan en tante Truus;
ze passen bij elkaar.
En samen gaan ze verder
met de fiets door 't hele land.
Maar ik ga er niet langer achteran,
nee, nee!
Niet meer achter Tante Truus en Ome Jan,
nee, nee.
Dabdab dadido dadido.
Wabwab dadidododidadop.
Maandag 08 Mei 2006 - 18:12 Verbeelding: Verbeeldingsvolle voorbede
Verbeeldingsvolle voorbede
Een probleem met voorbede is dat het moeilijk is om gedetailleerd te bidden. Voor volwassen geldt dat, maar voor kinderen ook. Vaak komen we niet verder dan iets algemeens te vragen aan God voor iemand, of voor een specifieke situatie. Nog moeilijker wordt het als we voor bepaalde problemen bidden ver van huis. Het gebed verloopt dan in een soort vogelperspectief en springen we van de hak op de tak. Dit soort gebeden mist vaak diepgang en inleving.
Ik heb geleerd dat onze verbeelding en zelfs onze fantasie een enorm hulpmiddel kan zijn, een instrument om tot een verdiepende voorbede te komen.
Ik zal het illustreren met de volgende ervaring:
Verbeelding - ¶
Vrijdag 05 Mei 2006 - 12:40 Liedjes: De baby in de tas
De baby in de tas
Een aantal jaren geleden gebeurde er iets opmerkelijks. Iets waardoor Houten werd opgeschrikt. Het haalde zelfs de landelijke pers. Er was een baby gevonden in een tas, in een park. Door onderkoeling overleden. De baby werd gevonden door wat kinderen die daar speelden op dat moment. Toen ik dit las werd ik enorm geraakt. Er gebeuren veel nare dingen om me heen en op de een of andere manier ontwikkel ik een soort immuunsysteem. Laat ik zeggen een soort van overlevingssysteem. Als ik namelijk alle informatie die in deze tijd op mij afkomt echt naar binnen laat komen, dan kan ik niet meer leven. Dat is de tragiek van dit informatietijdperk. Daarom kijk en luister ik naar het nieuws en registreer ik alleen maar. Ik filter het als het ware. Als ik dat niet zou doen dan zou ik bij de eerste beste documentaire of krantenbericht mijn spullen pakken en er iets aan proberen te doen. Jezus vraagt van ons om te zorgen voor onze medemens. Hier ligt voor mij een enorm dilemma. Hoe moet ik er mee omgaan. Ik kan er niet mee omgaan. Ook Fredie raakt van de ellende die op ons afkomt soms behoorlijk van streek. Ik probeer haar dan weer te helpen door te zeggen dat we pas met het leed en de pijn moeten omgaan zodra het op ons eigen pad komt. Dat wij niet gemaakt zijn om al dit lijden op ons te nemen. Dat Jezus dat voor ons gedaan heeft. Maar toch is dat niet bevredigend. Wat kan ik doen? Hoe kan ik helpen? Waar haal ik de moed en het doorzettingsvermogen vandaan om in te grijpen, een hand of een voet zijn.Toch weer bij mijzelf beginnen? Het meeste nare nieuws schuif ik naar een plek in mijn onderbewustzijn. Maar de baby liet mij niet los. Waarom niet? Ik had al vaker van dit soort berichten gehoord. Tragisch, maar ze gebeuren. Misschien door de kinderen die de tas vonden? Of omdat het zo dichtbij kwam. Misschien kende ik de vrouw, het meisje wel. Ik heb het berichtje uitgeknipt en in een mapje gedaan. Iets wat ik niet snel doe. Een aantal dagen later kwam er weer een berichtje in het krantje over het voorval. Ook dat berichtje deed ik in het mapje. En zo tot vijf maal toe. Was dit mijn manier om met deze zaak om te gaan? Om het te verwerken? Na het vijfde berichtje zag ik het verhaal. Ik besloot er een lied van te maken. Het lied van de baby in de tas. Samen met Fredie heb ik het op muziek gezet en ben ik het gaan zingen. Fredie die mij begeleide op ons Indiaas handorgeltje. We hebben het een aantal keren gezongen, maar het was echt een tragisch lied. Niet iets wat je gauw in een voorstelling zingt.
Totdat er vorig jaar een berichtje in het zelfde plaatselijk krantje stond.
Donderdag 04 Mei 2006 - 18:00 Interview EO Visie Supergraan
Interview: EO Visie 
Harrie en Fredie Nijhof hebben een grote passie: Het Verhaal (“met een hoofdletter”) van Jezus aan kinderen vertellen. “Op deze leeftijd zijn ze er ontvankelijk voor. Later kunnen ze er dan uit putten.”
“God kan herinneringen later zelfs gebruiken tot hun bekering. Mensen die op latere leeftijd christen worden, denken vaak terug aan de verhalen die ze kennen uit hun kindertijd: van de zondagsschool of vakantiebijbelweken.”
BEKEREN
Harrie en Fredie komen al zo’n vijftien jaar als ‘Simon en Zo’ in allerlei kerken, scholen en kleine theaters. Gemiddeld hebben ze een optreden per week. Harrie: “De kern van ons theater is: Het Verhaal blijven vertellen op zo’n manier dat kinderen het kunnen onthouden. Daarom gebruiken we veel interactie. Door middel van liedjes, dans, licht, muziek en toneel nemen we de kinderen mee in Het Verhaal. Zo hopen we ze vooral een positieve ervaring mee te geven. We vragen ze niet of ze zich willen bekeren, want dat willen ze allemaal wel als ze het een goede voorstelling vonden. Daar gaat om het ervaren en begrijpen van Het Verhaal. De rest laten we aan God over.”
Het Verhaal, zoals Harrie en Fredie dat uitvoeren, is ‘voor kinderen van 4-84’. “Dat vraagt natuurlijk wel wat van een kind van 4 dat moeilijk kan onderscheiden. Daarom hebben we verschillende verhaallagen. Bij onze voorstelling ‘Supergraan’ - naar aanleiding van Mattheüs 13, over het zaad en de zaaier - is het eerste dat je ziet het verhaal over een boer en een bakkerin. Dat is het verhaal dat iedereen kan volgen. Maar er zitten ook verschillende elementen in die interessant en leuk zijn voor volwassenen en oudere kinderen, zoals woordspelingen, humor en de manier hoe er gespeeld word. Verder hebben we een laag met een geestelijke betekenis. Dat is een diepe. Op bepaalde momenten in de voorstelling leggen we de betekenis van de gelijkenis ook uit. Zoals Jezus dat deed bij Zijn leerlingen. We zeggen dan: ‘Kinderen die de betekenis willen en kunnen begrijpen, moeten nu goed luisteren, en de kinderen die het niet willen of kunnen begrijpen, die moeten nu even stil zijn’.”
Volgens Harrie is het hierin wel belangrijk om duidelijk uit te leggen dat het verhaal gespeeld is.
“Vooral kleine kinderen kunnen dat onderscheid tussen de verbeelding en de werkelijkheid nog niet zo goed maken. Ik probeer dat verschil duidelijk te maken door ze daarin een teken te geven. Ik zeg bijvoorbeeld dat ik met hoed op, de boer ben, en dat ik ‘m ook af kan zetten en dat ik dan weer gewoon Simon ben. Soms kun je in één zin in en uit je rol stappen. Als je het uitlegt, kunnen kinderen dat best aan.”
Supergraan - ¶
Donderdag 04 Mei 2006 - 11:51 Agenda JES 55
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: Supergraan
locatie: Nijkerk
Datum: 24 januari
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: Theaterdag
locatie: Zwolle
Datum: 26 januari
______________________________
Harrie Nijhof
Verteltraining
locatie: Zwolle
Datum: 6 februari
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: Ergens in de Verte
locatie: Alphen a/d Rijn
Datum: 19 februari
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: De Koning en de Mug
locatie: Katwijk
Datum: 20 februari
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: Supergraan
locatie: Goudriaan
Datum: 6 maart
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: Supergraan
locatie: Buitenpost
Datum: 11 maart
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: Pablo leert vliegen
locatie: Stramproy
Datum: 14 maart
______________________________
Kindertheater: Simon en Zo
Voorstelling: Koning en de Mug
locatie: Leeuwarden
Datum: 28 maart
______________________________
Harrie Nijhof
Spreken: Wat wil je dat Ik doen zal.
locatie: Alphen a/d Rijn
Datum: 29 maart
______________________________
Woensdag 03 Mei 2006 - 15:22 Inspiratie: Welkom op deze weblog
Beste lezers,
Welkom op deze weblog.
Mijn naam is Harrie Nijhof en samen met mijn vrouw Fredie runnen we de stichting JES 55 theater. Dit doen we al bijna 20 jaar. We geven voorstellingen en trainingen in binnen en buitenland. En dat voor verschillende doelgroepen. De ervaringen die we meemaken willen we graag met jullie delen. Ook willen we op deze manier een inspiratie zijn voor Gods kerk. Zijn kinderen. Ik zal proberen met regelmaat artikelen te plaatsen. Alle artikelen zijn vrij voor gebruik. Dat kunnen teksten zijn of tekeningen, studies, liedjes, foto's, verhalen, maar ook dramastukken of drama-ideeën. Deze verzameling kun je vinden in de categorieën. Mocht je zelf willen reageren op de artikelen dan is dat mogelijk. Zodoende ontstaat er een levendige uitwisseling van ervaringen waar mooie dingen uit voort gaan komen.
Veel plezier met het lezen!
Harrie Nijhof.
Inspiratie - ¶